Życie w lubelskim klasztorze zaczęło się w 1426 roku. Siostry brygidki sprawowały opiekę nad nim i kościołem do 1835 roku. W okresie swoich „rządów” utworzyły stowarzyszenie charytatywne, tzw. Bractwo Ubogich, mające na celu niesienie pomocy materialnej i moralnej osobom ubogim oraz przeprowadziły szereg gruntownych prac, które zmierzały do rozbudowy świątyni i budynków ją otaczających. Duże zasługi w tym kierunku mają zwłaszcza ksieni Agnieszka Jastkowska (1589-1630) oraz jej następczyni Dorota Firlejówna (1632-1660). O ile pierwsza z nich skupiła się na budowaniu, modernizowaniu, przebudowie głównie budynków (za jej czasów m. in. powstały trzy spośród czterech skrzydeł klasztoru, wieża i chór kościelny, zmianie uległo prezbiterium), o tyle druga skupiła się przede wszystkim na zmianie dekoracji wnętrza kościoła i ważniejszych pomieszczeń klasztornych (wprowadzono w prezbiterium stalle, powstało pięć ołtarzy, nowa ambona oraz balustrady zdobione przedstawieniami emblematycznymi). Pieniądze na cele związane z odbudową oraz modernizacją kościoła pochodziły głównie z posagów licznie napływających w tym czasie do zgromadzenia zakonnic. Limitowano nawet ich nabór, przyjmując jedynie te, które posiadały odpowiednio wysoki posag. Ponadto, kiedy Dorota Firlejówna była ksienią, rodzina Firlejów także szczodrze wspomagała klasztor.

Po roku 1819 zabroniono siostrom brygidkom przyjmowania nowicjuszek. Kiedy liczba zakonnic zmalała do pięciu, rząd przeniósł w 1835 roku do obszernych pustych pomieszczeń lubelskiego klasztoru brygidkowskiego zgromadzenie sióstr wizytek, które zostały usunięte z własnych budynków. Siostry wizytki w okresie swojego pobytu w Lublinie utworzyły działające przy kościele bractwo pod nazwą Najsłodszego Serca Jezusowego, prowadziły internat i szkołę żeńską, a poprzez odprawianie nabożeństwa do Serca Jezusowego przyczyniały się do wzrostu pobożności u wiernych. Spowodowało to ponowny rozkwit kościoła Wniebowzięcia NMP Zwycięskiej i klasztoru, w którym gromadzili się ludzie, szukając pocieszenia, nadziei i siły ducha w trudnych czasach rozbiorów i zaborów. Po upadku powstania styczniowego w 1864 roku nastąpiła kasacja istniejących klasztorów, a ich majątki przejął skarb.

W 1870 roku zmarła ostatnia ksieni zakonu sióstr brygidek. Z kolei 5 lat później zniesiono bractwo Serca Jezusowego dopatrując się w ich modlitwach, nabożeństwach i kazaniach niebezpiecznych dla rządów zaborczych aspektów politycznych. W roku 1882 siostry wizytki przeniesiono do Warszawy, cały ich majątek skonfiskowano, a pozbawiony wszelkich funduszów kościół pozostawiono miejscowemu kapłanowi i wiernym. Jednak dzięki ich ofiarności i przywiązaniu udało się uchronić zabytkową świątynię od zniszczenia poprzez dokonanie w latach 1903-1910 generalnego remontu na 500. rocznicę zwycięstwa pod Grunwaldem. Prowadzony etapami remont został ostatecznie zakończony w 1934 roku.

Z kolei klasztor pobrygidkowski od 1917 roku przejęły sprowadzone ze Lwowa siostry urszulanki, które poświęciły się pracy pedagogicznej i wychowawczej, przejmując te funkcje po siostrach wizytkach. Dobudowały one II piętro do zabytkowego jednopiętrowego budynku, boczne skrzydło kościoła i inne budynki gospodarcze, które istnieją do dnia dzisiejszego. Prowadziły one internat i szkoły do jesieni 1939 roku, przyczyniając się w ten sposób do etycznego oraz patriotycznego wychowania wielu roczników dziewcząt. Za zgodą władz okupacyjnych w 1941 r. otworzyły Szkołę Gospodarstwa Domowego, a w 1942 r. Szkołę Hotelarską. Jesienią 1944 r. uruchomiły Szkołę Podstawową oraz Gimnazjum i Liceum. Jednak 5 lat później zakazano im przyjmowania uczniów do Szkoły Podstawowej, a w 1955 r. nastąpiła likwidacja Gimnazjum i Liceum przez komunistyczne władze PRL. Przejęte w ten sposób przez nią pomieszczenia klasztorne przeznaczone zostały na nowo utworzone VII Liceum Ogólnokształcące, a częściowo na inne instytucje miejskie m.in. Muzeum Literackie im. Józefa Czechowicza – lubelskiego poety. Tylko część pomieszczeń pozostawiono siostrom urszulankom, które zajęły się katechizacją w parafiach lubelskich, pracą administracyjną i naukową na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, zaś kilka z nich – obsługą kościoła.

W okresie II wojny światowej, okupacji oraz czasów komunistycznych kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej, podobnie jak i wiele innych kościołów, pełnił nie tylko swoje funkcje religijne, kultowe, ale był także żywym ośrodkiem polskości, przechowywania narodowych tradycji, pielęgnowania ojczystej mowy i obyczajów oraz budzenia i podtrzymywania uczuć patriotycznych. Był miejscem masowych zgromadzeń oraz publicznego wyrażania nie tylko uczuć i przeżyć religijnych, ale także myśli oraz haseł patriotycznych. Gromadziły się w nim na nabożeństwach, wspólnych modlitwach czy uroczystościach w rocznice powszechnie znanych świąt narodowych takich jak: 3 maja czy 11 listopada tłumy wiernych, pomimo że udział w nich wiązał się z groźbą bycia aresztowanym, przesłuchiwanym czy szykanowanym.

W latach rządów komunistycznych wyświetlane były tu filmy o tematyce biblijnej, religijnej i historycznej, które ze względu na swą treść oraz wartości nie mogły być wówczas prezentowane w objętych cenzura kinach (np. „Jezus z Nazaretu”, „Golgota”, „Quo Vadis”). W przykościelnej sali katechetycznej przez długie lata odbywało się nauczanie religii młodzieży szkolnej i akademickiej. Za rektoratu ks. kan. dr. S. Młynarczyka organizowane były konferencje o tematyce religijnej, historycznej i światopoglądowej. Przykładem może być cykl 5 wykładów „Chrześcijaństwo a humanizm” zorganizowany w lutym 1976 roku. Z kolei za rektoratu ks. dr. M. Brzozowskiego miały miejsce konferencje naukowe o tematyce dogmatycznej, moralnej i apologetycznej np.: „Rola chrześcijaństwa w kształtowaniu kultury polskiej”, „Rola Kościoła w czasie II wojny światowej w Polsce” czy „Pierwiastki religijne w literaturze polskiej”. W kościele organizowano także spotkania z aktorami, którzy po nabożeństwach recytowali utwory naszych wieszczów.

Szczególny społeczno-patriotyczny charakter miało duszpasterstwo Ks. prof. Mieczysława Brzozowskiego. W latach 70. zapoczątkował on wieczorne Msze święte za Ojczyznę, podczas których wygłaszał ciekawe kazania patriotyczne przypominające chrześcijańsko-niepodległościowe tradycje i wartości, pełne dobrych i krzepiących słów. Wzbogacał je o wykłady z historii Polski, o recytacje poezji patriotycznej w wykonaniu najlepszych aktorów polskich scen. Z kolei Msze święte celebrowane przez niego z okazji rocznic historycznych przeszły do historii miasta, gdyż wzbogacając głoszone słowo Boże świetnie dobranymi cytatami z literatury polskiej oraz odnosząc się do przykładów konkretnych ludzi i postaci historycznych, uczył patriotyzmu oraz przywiązania do tradycji i kultury polskiej. Nic więc dziwnego, że ściągały one tłumy wiernych nawet z odległych dzielnic miasta. Dzięki jego działalności kościół pobrygidkowski stał się szybko duchowym i patriotycznym centrum Lublina. To właśnie w nim od lipca 1980 roku manifestowano zdecydowaną postawę protestu wobec polityki komunistów wobec potężnego i ogólnopolskiego ruchu „Solidarność”. Tu również gromadzono się na modlitwach i po słowa otuchy w czasie ponurej nocy stanu wojennego. Związany z lubelską „Solidarnością” jako jej kapelan ks. M. Brzozowski zajmował się także organizowaniem pomocy dla więzionych i internowanych działaczy NSZZ „Solidarność” oraz ich rodzin, które nagle w wyniku represji znalazły się bez środków do życia, jak również potrzebowały duchowej pomocy i wsparcia. Prace te kontynuowali kolejni rektorzy kościoła.

Współcześnie kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej jest nadal miejscem nie tylko uroczystości o charakterze czysto religijnym, ale także nabożeństw i obchodów religijno-patriotycznych organizowanych z okazji świąt państwowych i rocznic upamiętniających najważniejsze wydarzenia historyczne naszej ojczyzny. Spotykają się tu również organizacje kombatanckie o nurcie chrześcijańsko-niepodległościowym, podtrzymywana jest tradycja recytowania okolicznościowych wierszy, tematycznie związanych z daną uroczystością rocznicową lub konkretną osobą.

Od momentu opuszczenia kościoła i klasztoru przez siostry wizytki budynek klasztorny przejęły siostry urszulanki (które obecnie znajdują się w posiadaniu części z jego pomieszczeń), natomiast kościołem opiekują się księża rektorzy, który pomimo wielu trudności już w czasach wojny i okupacji podejmowali wiele prac mających za zadanie jego odrestaurowanie i modernizację. W wyniku ich starań stopniowo odnawiano wnętrze świątyni, odświeżano wszystkie ołtarze oraz stalle i umeblowanie, wygląd zewnętrzny kościoła, wprowadzono instalacje grzewczą i radiofoniczną, odnowiono i skanalizowano plebanię, odremontowano drzwi wejściowe, zamontowano nowe organy na chórze, ustawiono statuę św. Judy Tadeusza oraz zbudowano z głazów grotę Matki Bożej z Lourdes, zakupiono stacje Drogi Krzyżowej, których dotąd kościół nie posiadał, a także takie elementy wyposażenia jak: głośniki, rzutnik czy dzwonki oraz wiele, wiele innych. Szczególne zasługi na tym polu mają (w nawiasach podano okres, w jakim byli rektorami kościoła): ks. kan. Jan Władziński (1903-1935), ks. Stefan Galusiński (1945-1946), ks. kan. Andrzej Chlastwa (1947-1969), ks. kan. dr Stefan Młynarczyk (1969-1976), ks. prof. dr hab. Mieczysław Brzozowski (1976-1982), ks. prałat mgr Zbigniew Czerwiński (1982-1987), ks. prałat dr Franciszek Przytuła (1987-2009) oraz ks. kan. mgr Dariusz Bondyra (2009-2025).

Obecnym rektorem kościoła pobrygidkowskiego jest (od 1 lipca 2025 roku) ks. mgr lic. Sylwester Brzozowski.